SŁOWO I PRAWDA

Między słowami a kulturą istnieje współzależność. Odbija się to także na tej wartości słowa, która jest mierzona jego relacją do prawdy. ?Nikt nie może zaprzeczyć, że epoka ta (nasza) jest czasem wielkiego kryzysu, a jest to na pierwszym miejscu ?kry­zys prawdy?” (Papież Jan Paweł II List do Rodzin).

Język ludzki kształtuje się historycznie. Rozwój tego ję­zyka powinien prowadzić do coraz bogatszego ukazywania war­tości, które dzięki kulturze są ciągle na nowo i coraz pełniej odkrywane. Zadziwiający jest także dynamizm ducha ludzkie­go w tej dziedzinie. Człowiek otrzymał tę zdolność, by móc realizować siebie w społeczności ludzkiej. Język i jego symbo­lika są wyrazem świadomości i odzwierciedlają stopień kultury danego społeczeństwa.

Świadomość zaś daje człowiekowi władzę nad słowem. Tylko rozum ludzki jest wyposażony w tę niezwykłą właści­wość, która pozwala mu zamienić myśl w słowo, nad którym panuje i nad którym sprawuje (a w każdym razie powinien sprawować) kontrolę.

Jako istota obdarzona zdolnością myślenia i wartościowa­nia człowiek, chlubiąc się swoją wielkością, ma równocześnie możność rozeznania otrzymanego daru odczytywania prawdy i dlatego jest zobowiązany ją odczytywać.

Zobowiązany – przed kim?

Najpierw przed Tym, który go stworzył z Miłości i wyposa­żył w predyspozycje konieczne do rozeznawania rzeczywistości, noszącej imię: życie ludzkie. Tylko on, człowiek, ma świado­mość życia. Skoro podstawową prawdą o człowieku jest to, że został stworzony przez Miłość, i to z miłości do niego samego, to musi on wyciągać z tego wnioski, rozpoznawać prawdę dotyczą­cą tego, co go otacza, i tę, która mu mówi, kim jest on sam. Do odkrywania tych prawd służy mu także biologia jego mózgu.

Tak więc człowiek został stworzony, by stale odkrywać praw­dę, by żyć w prawdzie i także życiem wypowiadać ją wobec dru­giego człowieka. Wymaga tego zarówno godność człowieka mówiącego, jak i godność tego, do którego skierowane są wypo­wiadane słowa. Zadaniem każdego człowieka jest także strzec wypowiadanych słów, tak aby wyrażały prawdę, która i jego no­bilituje. Właśnie tak ludzie tworzą prawdziwą kulturę i w niej uczestniczą: dzięki wierności Najwyższej Prawdzie. Zobowiąza­nie człowieka wobec prawdy trzeba rozciągnąć także na cały świat przyrody. Całe więc środowisko, w którym żyje ?pan stworzenia – człowiek”, jest dla niego zobowiązaniem i zadaniem. Zawsze człowiek czuł się związany z przyrodą, dzięki czemu odnosił ko­rzyści i umiał wiele z niej wyczytać. Tylko on umie przyrodę widzieć i opisywać, dzięki czemu może czytać z otaczającego go świata jak z księgi, ale zawsze z pełną troską o prawdę.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.